Wybrane tematy

Wstęp

N a podstawie danych z literatury opracowano charakterystyki wybranych organizmów nitkowatych występujących w osadzie czynnym. Omówiono problem osadu spęczniałego i pływającego. Przedstawiono mikroskopowe metody oznaczania mikroorganizmów nitkowatych, jak również umieszczono informacje o ich występowaniu i wpływie na pracę oczyszczalni ścieków. Ponadto ukazano czynniki sprzyjające rozwojowi bakterii  więcej >>>

Puchnięcie osadu

W związku z tym, iż literatura podaje różne definicje osadu spęczniałego (spuchniętego), w przedstawionym opisie problemu uwzględniono dwie tezy. Rozróżnia się osad spęczniały z powodu nadmiernego wzrostu bakterii nitkowatych oraz osad spęczniały w wyniku obecności organizmów nitkowatych lub Zoogloea. "Osad spęczniały może być zdefiniowany następująco: jest to osad o niedostatecznych (złych) właściwościach sedymentacyjnych i zdolności  więcej >>>

Określenie struktury dominacji bakterii nitkowatych

O znaczenie mikroorganizmów nitkowatych często utrudniona jest z powodu jednoczesnego występowania różnych typów tych organizmów. Jednakże różne bakterie nitkowate nie występują zazwyczaj w tych samych ilościach. Rozróżniamy tu organizmy nitkowate dominujące i organizmy nitkowate podporządkowane. Tym co określa mikroorganizmy jako podporządkowane jest ich liczba w stosunku do form dominujących w osadzie. Liczba ta zazwyczaj jest o rząd niższa. Rozróżnienia tego dokonujemy już podczas identyfikacji mikroorganizmów nitkowatych w powiększeniu 500- do 1000-krotnym przy jednoczesnym określeniu wcześniej opisanych kategorii osadu. Dość częstym zjawiskiem jest jednoczesne występowanie kilku form dominujących, natomiast w przypadku, gdy nie możemy stwierdzić występowania żadnego typu bakterii nitkowatych wyraźnie dominującego w osadzie, oznaczamy całość jako formy podporządkowane. Ta dokładność w oznaczaniu wszystkich form, zarówno dominujących, jak i podporządkowanych ma bardzo duże znaczenie z racji na ciągłe zmiany w biomasie oczyszczalni ścieków (jest to układ dynamiczny, w którym zachodzą nieustanne zmiany w populacji). Jesteśmy również przygotowani na odpowiednią strategię walki  więcej >>>

Przewodniki do oznaczania organizmów nitkowatych

W yniki obserwacji mikroskopowych mikroorganizmów nitkowatych wpisujemy w arkuszu ich cech morfologicznych (tab. 8). Gdy mamy już starannie zebrane wszystkie informacje na temat wybranej badanej bakterii, możemy przystąpić do jej oznaczenia za pomocą określonych przewodników. Oznaczony typ bakterii należy następnie dokładnie porównać ze zdjęciami referencyjnymi bakterii i ich opisem. W ten sposób będziemy mieć pewność, czy to, co faktycznie zaobserwowaliśmy w preparatach, zgadza się z opisem literaturowym. W przypadku nieprawidłowej diagnozy typu bakterii, należy wrócić do klucza i ponownie wykonać oznaczenie analizując poszczególne cechy pod kątem błędnej identyfikacji [9]. Przewodniki do oznaczania organizmów nitkowatych zostały opracowane na podstawie informacji określonych w arkuszu cech morfologicznych nitek (karcie analiz) oraz częstości regularnego ich występowania w osadzie czynnym. Uwzględniono 22 typy mikroorganizmów nitkowatych. Organizmy nitkowate, które w osadzie czynnym występują  więcej >>>

Selekcja fizyko-chemiczna - Utleniacze

W prawdzie zasadnie wysokie dawki utleniaczy: chloru, nadtlenku wodoru czy ozonu powodują trwałe niszczenie struktur komórkowych organizmów nitkowatych, jednocześnie powodując spadek aktywności enzymatycznej osadu czynnego, to na dodatek część mikroorganizmów nitkowatych jest dość odporna na ich działanie dzięki silnie rozwiniętej powierzchni hydrofobowej komórek.
Dobrą metodą eliminacji mikroorganizmów nitkowatych jest dozowanie kilkukrotnie w ciągu doby do osadu czynnego małych dawek chloru, bądź spryskiwanie piany za pomocą wody chlorowej. Należy jednak pamiętać, iż przedawkowanie chlorem działa niekorzystnie nie tylko na mikroorganizmy nitkowate, ale również na pozostałe organizmy osadu czynnego w tym mikroorganizmy kłaczkujące. "Działanie chloru może powodować również inhibicję nitryfikacji, rozdrobnienie kłaczków i wzrost ChZT ścieków oczyszczonych". Chlor do niedawna był jednym z częściej stosowanych środków ograniczająco-likwidujących organizmy nitkowate, jednakże z powodu  więcej >>>

Koagulanty glinowe i żelazowe efektywnym narzędziem w walce z mikroorganizmami nitkowatymi

W pływ koagulantów glinowych i żelazowych na liczebność mikroorganizmów nitkowatych jest tematem wielu prac badawczych i naukowych. W Polsce od dłuższego czasu są one skutecznym środkiem ograniczającym następstwa wzrostu mikroorganizmów nitkowatych w postaci pęcznienia i pienienia osadu czynnego, dodatkowo poprawiając jego indeks oraz usuwając ortofosforany na drodze chemicznej. Mechanizm ograniczania wzrostu bakterii nitkowatych przy pomocy soli glinu i żelaza, jak dotąd jest mało zbadany, dodatkowo w głównej mierze opiera się na teorii. Prawdopodobnie w przypadku koagulantów typu PAX bezpośrednim czynnikiem limitującym wzrost bakterii nitkowatych jest sam jon glinu. Może on modyfikować morfologicznie komórki bakterii w sposób obniżający ich właściwości hydrofobowe oraz ograniczyć zdolność przyswajania substratu. W przypadku stosowania koagulantów żelazowych nie stwierdza się na razie bezpośredniego oddziaływania jonu żelaza na mikroorganizmy nitkowate. Główne znaczenie ma tu raczej sam proces koagulacji i flokulacji. Uwięzienie wewnątrz kłaczków nici bakterii nitkowatych i usunięcie ich z układu. Warto podkreślić, że oba rodzaje koagulantów nie wpływają niekorzystnie na biocenozę osadu czynnego. Istnieje wiele odmian środków koagulujących. Przy wyborze odpowiedniego rozwiązania zaleca się przed rozpoczęciem procesu dawkowania koagulantu do osadu czynnego przeprowadzenie badań   więcej >>>